Íslenskir hestar voru aðal samgöngutækið á Íslandi frá landnámi á 9. öld og fram á 20. öld, þar til vegakerfi, brýr og bílar tóku við. Það er erfitt að ímynda sér hversu djúpstæð áhrif það hafði á samfélagið.

Á landi þar sem engar brýr voru til, engir vagnar og engar vegalagnir, var hesturinn líflína milli byggða.

Hann bar fólk í veðurham, yfir ár, fjöll og hraun, og gerði mögulegt að halda tengslum milli sveita og sjávarbyggða. Allt frá prestum á leið í messu til ljósmæðra sem þurftu að komast í skyndi — hesturinn var farartækið sem hélt samfélaginu gangandi.

Hann flutti póst, vörur, fréttir og fólk, og var jafn mikilvægur og bílvegir eru í dag. Þessi langa hefð hefur mótað djúpa tengingu Íslendinga við hestinn; hann var ekki bara dýr heldur ferðafélagi sem tryggði að lífið héldist í gangi í harðbýlu landi.