​​Íslenskir hestar voru svo mikilvægir í lífi þjóðarinnar að þeir fengu stundum betri mat og skjól en fólkið sjálft.

 

Í harðbýlu landi, þar sem vetur voru langir og fóður af skornum skammti, var hesturinn líflína. Ef hann hélt ekki heilsu gat hann hvorki borið fólk milli byggða, sótt lækni, flutt hey né sinnt búskapnum. Líf fjölskyldna gat oltið á styrk hans.

 

Þess vegna fékk hesturinn oft besta heyið og hlýjustu skjólstæðuna, sérstaklega þegar harðindi gengu yfir.

 

Þetta sýnir hversu djúp tengslin voru: hesturinn var ekki bara vinnudýr heldur samstarfsfélagi sem hélt samfélaginu gangandi.

 

Á ferðalögum var skylda að sjá hestum fyrir heyi og skjóli, jafnvel þótt ferðalangar hefðu lítið á milli handanna.

Stundum var fólki jafnvel vísað út ef gistipláss var takmarkað, talið var skárra að menn svæfu úti en að hesturinn stæði óvarinn í roki og frosti.

Reglan var einföld: Hesturinn fyrst — því án hans komst enginn neitt.