Íslenski hesturinn er með þykkan vetrarfeld sem getur orðið eins og loðfeldur

Íslenski hesturinn er einstaklega vel aðlagaður íslenskum vetri, og það sést best á þykka vetrarfeldinum sem hann fær á köldustu mánuðum ársins.

Þegar haustið nálgast byrjar feldurinn að þykkna og verður smám saman að djúpum, loðnum feld sem minnir stundum á loðfeld.

Þessi feldur er tvískiptur: undir er mjúkur og einangrandi undirfeldur sem heldur hita, en yfir er lengri og vatnsfráhrindandi yfirfeldur sem ver hestinn fyrir snjó, regni og roki.

Þessi náttúrulega einangrun gerir íslenska hestinum kleift að standa úti í miklum kulda án þess að kólna, jafnvel í stormi eða frosti.

Feldurinn er svo áhrifaríkur að snjór getur legið á baki hestsins án þess að bráðna — merki um að líkamshitinn sleppur ekki út.

​

Þetta er ein af ástæðunum fyrir því að íslenski hesturinn hefur lifað og dafnað í harðbýlu landi í meira en þúsund ár.